Бир вақтлар 1899 йилда Г. Сваричевский лойиҳаси бўйича қурилган Тошкент вокзали шаҳарнинг энг гўзал биноларидан бири ҳисобланган. 1899 йил 1 майда Тошкентгача Закаспий темир йўли етказилди, у Туркистоннинг жанубини Каспий орқали паром ўтказиш йўли билан Бокуга боғлади. 1906 йил 1 январда эса Тошкент — Оренбург темир йўл линияси очилиб, бу шаҳарга Россия ва Европа билан савдо қилиш учун кенг имкониятлар берди. Вокзал биносида шаҳардаги биринчи катта соат ўрнатилди.

1902 йилда бино кучли зилзиладан зарар кўрди ва уч йилдан кейин қайта тикланди. Иккинчи жаҳон уруши йилларида вокзал фронт яқинидаги ҳудудлардан келган минглаб қочқинларни қабул қилди ва дастлаб уларнинг кўпчилиги вокзал олдидаги майдонда жойлаштирилди.

Бино бир неча марта реконструкция қилинди. 1957–1961 йилларда у ўша давр учун замонавий шиша ва бетондон иборат безак олди — меъморлар В. Бирюков, Л. Травянко ва В. Русанов, шунингдек муҳандислар К. Кан, Д. Вантанников ва С. Рижов лойиҳаси бўйича.

 Фасади кўк-яшил плиткалар билан қопланган, томидаги соябонлар ва очиқ ички ҳовлилар маҳаллий анъаналарни ҳисобга олган, ичкарида эса Сваричевскийнинг дастлабки биносидан парчалар сақланиб қолган. Ушбу янги вокзал биносини совет модернизмнинг дастлабки намуналаридан бири деб ҳисоблаш мумкин: Панорамик кинотеатр, ЦУМ ва Чилонзор савдо маркази фақат 1964 йилда пайдо бўлади.

1966 йилдаги зилзиладан кейин вокзал 1957 йил лойиҳасида белгиланган функционал минимализм ғоясини сақлаган ҳолда қайта қурилди. Мустақиллик йилларида бино янги тенденцияларни ҳисобга олган ҳолда икки марта ўзгартирилди ва модернизм даври брут ёдгорлигидан деярли ҳеч нарса қолмади.

1984 йилда вокзал ёнида «Тошкент» метро станцияси очилиб, маҳаллий йўналишдаги поездлар учун Жанубий вокзал ишга туширилганига, аэропорт ва автомобил алоқаси ривожланганига қарамай, ҳозир Шимолий деб аталувчи вокзал шаҳарнинг муҳим транспорт тугуни, пойтахтнинг асосий дарвозаси ва совет модернизм меъморчилик тарихи ёдгорлиги сифатида қолмоқда.