1970-йилда очибдиган кафе меъмор Вили Исломович Муратов, муҳандис Е. Плацман ва рассом А. Кедрин лойиҳаси бўйича қурилган. Очилиши билан кафе дарҳол машҳур бўлди, уни бутун тошкентликлар билар эди — ҳатто ичкарига кирмаганлар ҳам.

Кафе шаҳарнинг ўша пайтдан бери халқ орасида «Кўк гумбазлар» деб аталган бульварида жойлашган.

Меъморий тарихчи Борис Чухович «Ўзбекистон ХХ аср меъморчилигининг қора ва қизил китоби»да шундай ёзади: «Тошкентнинг эмблематик биноси бўлган «Кўк гумбазлар» кафеси Ўзбекистонда модернизмнинг ривожланишида бурилиш нуқтаси бўлди — у тарихий меъморчиликдан тўғридан-тўғри иқтибосларга ўтди. Қурилгандан кейин профессионал доиралар томонидан бир хил баҳоланмаган бўлса-да, бино тезда шаҳар визуал идентификациясининг бир қисмига айланди».

«Тошкент» энциклопедиясида кафе ҳақида шундай дейилади: «Композиция маркази — қишки зал бўлиб, унга вестибюллар ва ёрдамчи хоналар туташган. Ёзги зал-терраса композицияни тўлдиради. Текис томдаги, юқорига қараб ингичка бўлиб борувчи устунлар устидаги гумбазлар биногнинг ўзига хос ҳажм-фазо тузилишини яратади. Бинога безашда халқ меъморчилигининг анъанавий декоратив услублари қўлланилган. Савдо залининг майдони 225 кв.м».

Мустақиллик йилларида кафе реконструкция қилинди, лекин таниqli кўриниши сақланиб қолди.

Ярим аср давомида кўк гумбазлар Тошкентнинг одатий ва таниqli рамзига айланди — улар шаҳар ҳақидаги барча фотоальбомларда ва открытка тўпламларида бор. Бир пайтлар «Кўк гумбазлар» сигаретаси ҳам ишлаб чиқарилган эди.