Тошкент шаҳри ва воҳасининг муқаддас тупроғи, бутун юртимиз замини каби, дунёдаги энг қадимий цивилиза­ция бешикларидан бири ҳисобланади. Бу ерда олти юз минг йилдан зиёд вақт аввал маданий ҳаёт нишоналари пайдо бўла бошлаган - дарё соҳиллари ҳамда булоқлар атрофида аҳоли манзилгоҳлари юзага келган.

Тошкентдаги энг йирик савдо марказлари Эски Жўва, Чорсу, Регистон ва Каппон бозорлари бўл­ган. Эски шаҳар марказида жойлашган Регистон бозори 26 қисмга бўлиниб, шаҳарнинг ҳар бир дарвозаси билан кўчалар орқали боғланган. Бундай тузилиш ички ва ташқи савдонинг ривожланиши учун яхши имконият яратган.

1991 йил 31 августда Ватанимиз тарихида янги давр бошланди. Айнан шу куни Ўзбекистон мустақил давлат деб эълон қилинди. Тарих учун ўн саккиз йил катта муддат эмас. Би­роқ Ўзбекистон халқи учун бу, энг аввало, мустақил тараққиёт йўлидан қатъий бориш, кенг кўламли ислоҳотларни амалга ошириш, миллий давлатчилигимиз асосларини тиклаш йиллари бўлди.

Дунёда шундай буюк шаҳарлар борки, улар нафақат қадимий тарихи, мураккаб ва шонли ривожланиш йўли, балки асрлар, минг йиллар давомида бажариб келган ижтимоий-сиёсий, маданий вазифаси билан ҳам, аввало ўз халқи, қолаверса, бутун башарият ҳаётида ҳар томонлама чуқур из қолдирган, миллий ифтихор ва тараққиёт рамзига айланиб кетган.